Ik had er nog nooit eerder van gehoord, maar toevallig las ik er vandaag bij ’taalvoutjes.nl’ over.

In het Victoriaanse tijdperk, zeg maar: het preutse Engeland van de 19e eeuw, ontwikkelde zich bij de ‘dames van lichte zeden’ de gewoonte om twee porseleinen hondjes voor het raam, op de vensterbank, te zetten. Wie de code kende, kon aan de stand van de beeldjes zien, of de ‘dame’ op dat moment ‘beschikbaar’ was.

Er is er nog maar 1 over. (Van de tweede was de neus beschadigd en is in de afvalbak beland.)