“Moeders”. Dat zei ik eergisteren bij de viskraam.

Zo af en toe halen wij een visje op als wij er weer zin in hebben.Toen ik aan de beurt was, mijn bestelling deed, even later twee haringen met uitjes kreeg en ik nog moest betalen, wilde ik het bestelde eerst even aan mijn vrouw, die achter mij stond, geven.

Dat dacht ik tenminste. Zonder om te kijken zei ik: “Moeders, wil je dit even vasthouden?” Omdat ik geen antwoord kreeg, geen enkele reactie hoorde, draaide ik mij om en keek in het grijnzende gezicht van een onbekende man. Hij zei: “Ik vind de naam wel leuk, maar ik ben “moeders” niet.”

Ik verontschuldigde mij en zag mijn vrouw bij de fietsen staan grijnzen en lachen. Zij had alles gezien en gehoord.