Ik moest even op de bank gaan liggen, want ik kon mijn ogen niet langer open houden. Uit voorzorg legde ik mijn bril op de glazen tafel. Mijn vrouw zat op de andere bank en was bezig op haar iPad.

Na ongeveer tien minuten werd ik wakker, pakte mijn bril en zette hem op. Maar daarna schrok ik mij werkelijk ‘een hoedje’!

Omdat ik nodig moest plassen, stond ik vlug op en liep als éen zombie’ naar het toilet. Ik zag vrijwel niets meer. Alles was heel wazig geworden. Zelfs zo erg dat ik in het toilet bijna naast de wc-bril ben gaan zitten. Toen ik goed zat, bekeek ik ‘mijn’ bril eens van dichtbij, maar ik zag niets vreemds. Alleen een poot van de bril hing wat slapjes.
‘Wat is er met mij aan de hand?’ dacht ik.

Terug in de kamer sprak ik erover met mijn vrouw. Achteraf bekeken had dat niet gehoeven, want wat bleek? Ik had haar bril opgezet en zij de mijne. Zij had goed met mijn bril kunnen lezen!

(Dit is echt gebeurd; géén mop.)