Ruitentikkertje (79)

Dit spelletje hebben mijn broer en ik maar één keer gedaan, want er was geen lol aan. Niemand reageerde op het getik. Later kregen we te horen: in de ‘voorkamer’ kwam men eerder alleen op de zondag en kreeg de naam ‘zondagse kamer’.
–  In het dorp was het spelletje wel een groot succes. Evenals ‘belletje trekken’. Maar waar ik woonde waren maar weinig ‘burgerwoningen’.

Zo wordt het spelletje ‘ruitentikkertje’ gespeeld:
Eerst wachten tot het schemerdonker wordt. (De herfst is de beste periode.) Verder: een klosje, zwart naaigaren en een flinke, dunne naald. Het garen door het oog van de naald doen en dan een stevige knoop maken. De naald voorzichtig tussen de stopverf en de glasruit steken. Je goed verstoppen. Af en toe flink aan het draadje trekken. Je hoort de naald tegen het vensterglas tikken. Door het getik denkt men binnen dat er tegen het raam wordt getikt. Er komt iemand naar buiten, of iemand doet het gordijn open en ontdekt dan dat er niemand is.

Als het lukt: succes verzekerd en grote lol.

0