Ik word er kriegel van


Ja, van:

  1. Het excuses moeten maken voor de behandeling van ‘moffenmeiden’ vlak na de Tweede Wereldoorlog (WO II). (De kinderen van die meiden kunnen er echt niets aan doen.)
  2. De daders zullen worden gestraft.’ Dat zei de Saoedische kroonprins Mohammed bin Salman. (Is hij niet de opdrachtgever?)
  3. André Rieu hoeft géén boete te betalen wegens kinderarbeid? (Hij liet toch die minderjarige muzikanten meespelen?)
  4. Col du VAM’. (Een beschamende en belachelijke naam in en voor Drenthe.)

    Maar ik word echt niet kriegel van:
    Beatrice de Graaf. Zij reageert (bijna altijd wel) letterlijk en helder.
    (Dat zij een gelovig mens is? Prima toch. Ook als zij de Bijbel niet letterlijk neemt.)

Rondlopen met een geheim (kv 109)

 


Uit mijn jeugd heb ik twee geheimen onthouden. Vraag mij niet waarom mijn ouders het mij verteld hebben. Er werd mij heus niet alles verteld. Ik weet nog dat mijn moeder een keer tegen mij zei dat ze bang was dat, als er iets mis ging, men (Moffen) mij misschien iets zou willen/kunnen aandoen.

Het ene geheim gaat over de knecht (tegenwoordig: ‘medewerker’?) die mijn vader in dienst heeft genomen. Dat is gebeurd omdat mijn ouders vonden dat de man een kans moest krijgen, ook al was zijn vader een enorm foute NSB’er!
Mijn vader zocht een goede ‘kracht’ voor zijn bedrijf, want hij kon het werk niet alleen meer af.
Mijn ouders vonden ook dat je een kind van ‘foute ouders’ niet mocht afrekenen op hun daden. Aan de andere kant kenden zij het spreekwoord: De appel valt niet ver de boom. Toch hebben zij besloten dat de man kon komen werken met kost en inwoning.

Het ander geheim? Het was oorlog. In de buurt waar we woonden, waren op een nacht wapens ‘gedropped’. De wapens waren voor het verzet bestemd. Twee grote, ronde, blikken ‘trommels’ werden bij ons thuis gebracht. In de schuur, in de ren van het kippenhok, werden ze ‘begraven’. De kippen zouden wel voor de rest zorgen, nl. de grond ‘egaliseren’. Op een dag (bevrijdingsdag?) stonden er een aantal geweren tegen het aanrecht in de keuken. In mijn gedachten zie ik ze daar nog steeds staan.

Hoe het verder is gegaan? Weet ik niet. Ik was toen net geen drie jaar oud.
En waarom ik dit vertel? Het kan geen kwaad meer doen, lijkt mij.

Alweer die oorlog (kv 87)


Tegen het einde van de oorlog (WO II) schoten Duitse soldaten naar de overkant van de (Overijsselse) Vecht, waar de Canadese soldaten waren. De Canadezen schoten met veel geweld terug waardoor vlakbij de boerderij van mijn oom en tante – zij was de zuster van mijn Oma, mijn tante, en het was hun ouderlijke woning – vloog daardoor in brand. Mijn tante moest op dat moment worden tegengehouden, want zij wilde een Duitser, die op haar erf aan het schieten was, te lijf gaan om hem aan haar hooivork te steken.

Ook dit voorval hoorde ik een keer van mijn moeder. Zij stond, met mij op de arm, op het kerkplein in het dorp naar de komst van de Canadezen – wat ook de bevrijding van het dorp betekende – te kijken. Zij vertelde mij dat de Canadezen sigaretten en chocolade uitdeelden aan de mensen die langs de weg stonden te zwaaien en te juichen. Toen de Canadese soldaat mij een reep chocola wilde geven, schijn ik iets gezegd te hebben dat klonk als ‘Lus ik nie’. De soldaat scheen het nog te ‘begrijpen’ ook, want hij was door gelopen. Tot grote ergernis van mijn moeder. Zij was toen flink boos geworden, zei zij, omdat zij niets had gekregen.
Het was dus mijn schuld! 🙂

Waarom gingen destijds veel nazi’s naar Argentinië?


Waarom gingen veel nazi’s na de oorlog (WO II) naar Argentinië?
Omdat zij in dat land met open armen werden ontvangen, las ik. Veel wetenschappers en technici verlieten na de oorlog halsoverkop het verwoeste Duitsland, omdat ze anders een gevangenisstraf, of nog erger, boven het hoofd hing.
Toch hebben ook de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie vlak na de oorlog nazi’s toegelaten om van hun kennis te profiteren. (Kwam dat ook door de wapenwedloop?)

Wat ik nooit heb begrepen is het rare feit dat veel oorlogsmisdadigers via het Rode Kruis en het Vaticaan naar Argentinië konden (ont)komen. In dat land mengden ze zich onder landgenoten; om niet op te vallen. Adolf Eichmann en Josef Mengele (“de engel des doods”) konden op die manier hun (verdiende) straf lange tijd ontlopen. Mengele zelfs tot in 1979.

De Verenigde Staten en de Sovjet-Unie ontwikkelden zich na de oorlog tot supermachten. Omdat Perón (in 1955) werd verjaagd door een revolutie gingen veel Duitsers terug naar Europa, waar ze – hoe bestaat het – nauwelijks iets in de weg werden gelegd. De meest gezochte nazi’s reisden in veel gevallen naar landen als Brazilië en Uruguay. Eichmann werd in Argentinië ontvoerd door de Israëlische geheime dienst, in Jeruzalem berecht en geëxecuteerd. Mengele stierf (een natuurlijke dood?) in Brazilië.

[Veel mensen leren nauwelijks iets van geschiedenis. Dat is heel dom en jammer.]

Het Russische Rode Leger


Het Russische Rode Leger bezorgde het Duitse leger en Duitsland een ‘enorme klap’ in en na Wereldoorlog II.

Over bepaalde gebeurtenissen is veel te lezen en te discussiëren. Ook over de vraag, of ze voor, tijdens en na WO II wel echt nodig waren.

Op 27 januari jl. is herdacht – trouwens dat is niet iets om jaarlijks te doen, maar elke dag! – dat het concentratiekamp Auschwitz door het Russische Rode Leger in 1945 werd bevrijd.

(klik even op de foto)

Het mag dan lang geleden zijn, maar het laat wel zien dat het de nazi’s NIET is gelukt om het grote kamp spoorloos te laten verdwijnen, want zij hebben niet de tijd gehad om alles te vernietigen (wat de nazi’s wel met het  vernietigingskamp Sobibor hebben gedaan om hun misdaden uit te wissen). Dat kwam door de opmars van de Russen. Toen de Russen bij het kamp kwamen, troffen zij daar ongeveer 8000 overlevenden aan, en wat ervan het kamp was overgebleven!

Het begin van de ruimtevaart

Expo ‘58 was een enorme belevenis! Ik vond het prachtig om alles mee te kunnen maken. Het terrein in Brussel was 2 km². Er was zelfs een groot kermisterrein bij.

Vooral de paviljoens van Canada, de VS en de USSR zijn mij bijgebleven. Het 102 meter hoge, aluminium Atomium staat er gelukkig nog.

Het jaar daarvoor was er grote opwinding over de hele wereld over de lancering van de Spoetnik 1. De politieke gevolgen waren enorm. De Sovjet-Unie onderstreepte met deze lancering, dat het land over een aanzienlijk krachtigere raket dan de VS beschikte. Het bombarderen van de VS met een atoomwapen behoorde hiermee tot de mogelijkheden.

Von Braun, één van de Duitse raketpioniers uit de tijd van Hitler, werd na WO II aangesteld door de Amerikanen. Hij vermoedde al een tijd dat de Russen iets in hun schild voerden, maar kreeg geen toestemming en fondsen om een satelliet te lanceren. Er was politieke onwil in de VS. President Eisenhower liet zich smalend uit over de prestaties van de Russen. (Ook de Russen had Duitse geleerden als Von Braun in dienst genomen.) Het grote publiek in de VS vreesde voor een Russische atoomaanval. Beide supermachten stortten zich in een ‘ruimterace’.

In slechts 60 jaar is er onvoorstelbaar veel gebeurd op het gebied van de ‘ruimtevaart’![Op 4 oktober 1957 lanceerde de Sovjet-Unie de Spoetnik 1, de eerste kunstmaan, in een baan om de aarde. De Spoetnik was een gladde bol, gemaakt van een aluminiumlegering, had een doorsnede van 58 centimeter, woog iets meer dan 80 kg en was voorzien van vier externe radioantennes. Gedurende 21 dagen zond de Spoetnik radiopulsen uit, die over de hele wereld waren te horen.]

Het piepgeluid zit in mijn geheugen gebeiteld! ?

“Snel’’ is/was de naam (nummer 54)


Af en toe hoor en lees ik de naam “Snel” tegenwoordig.

Logisch toch zul je zeggen, want hij is één van de nieuwe staatssecretarissen.
Dat is zo, maar of hij ook familie is?

Van mijn ouders hoorde ik eens, dat zij aan het eind van de oorlog (WO II) het advies kregen van nota bene van een NSB’er om het huis zo snel mogelijk te verlaten. Als reden gaf hij op dat de Duitsers (de Moffen) zich aan het terugtrekken waren en dat ze ook over de verkeersweg, die langs ons huis liep, zouden komen. Dat zou niet lang meer duren volgens hem, omdat ze werden achternagezeten door Canadese en Poolse soldaten. Er kon van alles gaan gebeuren, was ook zijn waarschuwing.

Mijn vader bleef thuis om een oogje in het zeil te houden, maar mijn moeder liep – met mij voorop in de kinderwagen; ik was toen ongeveer anderhalfjaar – naar een boerderij in de buurt waar wij welkom waren. Onderweg er naar toe vloog een jachtvliegtuig laag over. Van het geluid schrok mijn moeder zo erg, dat zij zich languit en pardoes op de kinderwagen liet vallen, met de bedoeling om te ‘beschermen’. (Waarschijnlijk het moederinstinct?)
Hoe lang mijn moeder en ik op die boerderij ‘moesten’ blijven, weet ik niet.
Wel weet ik dat mijn ouders jarenlang contact met de familie Snel hebben gehad.