Rekeningen rondbrengen (74)


Dat heb ik jaren gedaan. Mijn broer ook. We kregen ieder een route. Ik ging op de fiets, maar mijn broer niet altijd. Hij nam liever stiekem de brommer. Dat hebben wij samen ook een keer gedaan, maar dat is toen slecht afgelopen.
–  Het geld dat mijn ouders anders voor postzegels moesten betalen, kregen mijn broer en ik. We spaarden voor een reis naar en een rondreis in Engeland.
–  De rekeningen werden door mijn ouders geschreven voor die klanten, die nog ‘iets’  moesten betalen. Dat ‘iets’ hadden ze al wel, maar de kosten van de aanschaf moesten worden ‘opgeschreven’. Dat was toen heel normaal. Zeg maar ‘andere tijden’.
–  De ’verdiensten’ waren goed, vond ik. Het geld ging direct naar de bank in het dorp; voor op het spaarbankboekje.
–  Er was nog een ander voordeel bij het rondbrengen van rekeningen. Naderhand wist ik precies waar iedereen woonde, want ik kwam op plekken in de buurt waar ik anders niet snel was gekomen.
–  Zo zag ik ook allerlei ‘bijzonderheden’ in de buurtschap, d.w.z. welke boerderij wel of niet een kettinghond had, welke boerin een aardappelzak als schort droeg, waar de jongen van mijn leeftijd woonde die de hele dag – zo leek het mij toe – bij de sloot zat te wiegen en het spuugbelletje probeerde vast te maken aan een grassprietje om het op-en-neer te laten bewegen, bij welke boerderij nog geen wateraansluiting was, enz.

Nieuwjaarspakket (73)


Mijn broer en ik mochten in de kerstvakantie komen werken in de machinefabriek in het dorp. Mijn ouders hadden het geregeld met hun kennis, de directeur van de fabriek. Het verdiende geld zouden we sparen voor een reis in de zomervakantie: liftend naar en in Engeland.
–  We gingen vroeg op de fiets naar de fabriek, samen met de buurman die er al jaren werkte. Een prima kerel en hij was oersterk. Om dat laatste werd hij regelmatig gevraagd – ook door mijn vader – om te komen helpen bij het tillen van iets zwaars.
–  Aangekomen in de fabriek werd eerst uitgelegd wat we moesten gaan doen. Het leek simpel: honderden platte stukjes ijzer bijvijlen.
–  Mijn broer had aan het einde van de dag veel meer stukjes ijzer gevijld. Voor het moment dat we naar huis zouden gaan, kwam de directeur even kijken en vragen hoe het was gegaan. Hij zag het verschil in ‘voorraad’ en zei dat ik te secuur bezig was geweest met vijlen. ‘Mijn stukjes ijzer’ waren te glad. Ik moest ze vijlen zoals mijn broer het had gedaan.
–  Dat is mij toch niet gelukt! Ik bleef te secuur en werd de ‘fijntechneut’ genoemd. Om half vijf op de laatste middag van de werkweek moest iedereen naar de kantine gaan. Mijn broer en ik ook. De directeur hield er een korte toespraak en bedankte, tot slot, iedereen voor de inzet in het afgelopen jaar. Daarna kreeg iedereen een nieuwjaarspakket mee.
–  Mijn broer en ik kregen, behalve het loonzakje, ieder óók een pakket mee naar huis!

Vogeleieren sparen (nummer 71)


Je verzint het niet! Vogeleieren sparen kan echt niet meer. Ook toen eigenlijk niet, maar het werd ‘gewoon’ gevonden, denk ik.
–  Er werd ook geruild. Net als bij het verzamelen van postzegels. Zo had ik een paar eieren die hij, mijn buurjongen, heel graag wilde hebben. Hij had ook wel ruilexemplaren, maar er was niet één ei bij die ik niet had.
–  Op een dag kwam hij mij ‘opzoeken’ en zei dat hij graag een ei wilde ruilen. Ik ging mee naar zijn huis en nam alleen de verzameling ‘ruileieren’ mee. Jammer genoeg had ik niet het boekje ‘Wat is dat voor een ei’’ van mijn vader bij me. Het ei dat hij liet zien, had ik nog nooit eerder gezien. Het was een behoorlijk ei, lichtbruin van kleur en het leek verdacht veel op een kippenei. Dat zei ik maar niet hardop. Hij zei dat het een buizerdei was. In ruil voor dat ei koos hij een ei in mijn ruilverzameling uit.
–  Veel later ontmoetten wij elkaar. Het gesprek kwam op het sparen van vogeleieren, op hoe dat wel kon gebeuren en ook op dat ‘vreemde’ ei. Ik zei hem dat ik er niet was achtergekomen van welke vogel het ei was. Hij vertelde dat het een ei van een krielkip was, dat een nacht in een kopje met thee had gelegen en dat het zo de bruine kleur had gekregen. Ik kon er wel om lachen, maar als ik het toen had geweten!!!