‘Kraantjes’ en ‘spaarpotjes’ in het korenveld (kv 97)


Met een stel buurkinderen – van ongeveer dezelfde leeftijd; ik zal acht of negen jaar oud zijn geweest – kroop ik door het roggeveld. We dachten dat niemand ons zag, maar dat was niet zo. Een boer wist wel dat het bewegen van de korenaren niet normaal was.
–  Iemand in het groepje hoorde een verdacht geluid. Het was het geluid van iemand die ons achternazat! We renden zo snel we konden uit het korenveld. Toen we ver genoeg waren, zagen we de eigenaar middenin zijn korenveld staan. Hij schreeuwde iets, maar we konden niet verstaan wat. Wel was duidelijk dat hij kwaad was.
–  ’s Middags was ik weer met dat groepje bij het begin van het paadje in het korenveld. Er was niemand te zien, dus kropen we achter elkaar het roggeveld weer in. Ongeveer in het midden van het korenveld gingen we in een kringetje zitten. Er werd wat zenuwachtig gegiecheld en gegniffeld, en toen deden we wat was afgesproken. De ‘kraantjes’ en ‘spaarpotjes’ werden bekeken. Wat spannend leek, stelde nauwelijks iets voor. Was dat het dan? We zijn weer naar de ‘uitgang’ gekropen en naar huis gegaan.
–  Het gebeurde werd vergeten, maar door het schrijven van de kv’s (lees: korte verhaaltjes) moest ik weer aan dit voorval denken.

Ruitentikkertje (kv 80)

Dat spelletje hebben mijn broer en ik maar één keer gespeeld, omdat er geen lol aan was. Niemand reageerde op het getik. Later kregen we te horen: in de ‘voorkamer’ kwam men alleen op de zondag en had de naam ‘zondagse kamer’.
–  In het dorp was het spel een groot succes. Evenals ‘belletje trekken’. Maar waar ik woonde stonden maar weinig ‘burgerwoningen’.

[Zo wordt het spelletje ‘ruitentikkertje’ gespeeld:
Eerst wachten tot het schemerdonker wordt. (De herfst is de beste periode.) Verder: een klosje, zwart naaigaren en een flinke, dunne naald. Het garen door het oog van de naald doen en dan een stevige knoop maken. De naald voorzichtig tussen de stopverf en de glasruit steken. Je goed verstoppen. Af en toe flink aan het draadje trekken. Je hoort de naald tegen het vensterglas tikken. Door het getik denkt men binnen dat er tegen het raam wordt getikt. Er komt iemand naar buiten, of iemand doet het gordijn open en ontdekt dan dat er niemand is.]

Als het lukt, dan is succes verzekerd: grote lol.