Radio Luxemburg (kv 89)


Naar deze radiozender – ‘Your Radio Of The Stars’ – luisterde ik vaak. Meestal op de zaterdagavond. Mijn ouders zeiden er nooit iets van. Ook niet, als ik af en toe het geluid iets harder zette. Soms zakte het geluid weg, maar dat was geen probleem, vond ik, zolang de muziek maar te horen was.
–  Vaak luisterde ik alleen naar mijn favoriete uitzending, naar de dixieland-jazzmuziek van Mr. Acker Bilk & His Paramount Jazzband. Prachtige muziek. Nog steeds is zijn muziek te krijgen op LP of CD. Ooit kocht ik een LP, waarop Kant 1 zijn muziek was te horen en op Kant 2 die van Chris Barber en zijn band. Maar Bilk had mijn voorkeur.
–  Door de rock-‘n-roll en vooral de komst van The Beatles veranderde vrijwel alle muziek in korte tijd. Mr. Acker Bilk raakte ‘uit’. Zijn populariteit werd opeens een stuk minder.
–  Toch is Mr. Acker Bilk, met zijn klarinet – voor mijn gevoel was zijn spel niet minder dan dat van Benny Goodman – zijn bolhoedje, zijn sikje, zijn vestje, mij bijgebleven. Vooral in de oren.

Op oudejaarsdag carbidschieten

Toen mijn vader – hij had een landbouwmechanisatiebedrijf annex smederij – nog autogeen laste was er genoeg carbid ‘in huis’. Ook de snijbrander kon met carbid worden gebruikt.

Op oudejaarsdag kreeg ik enkele stukjes carbid van mijn vader en een stroopblik van mijn moeder om er ‘lekker’ mee te kunnen knallen.

Met een hamer en een spijker maakte ik een gaatje in de achterkant van het blik, deed er een stukje carbid in, spuugde erop, deed de deksel op het blik, voet erop, hield daarna een brandende lucifer bij het gaatje, en wat was het resultaat?

Een harde knal. (Meer lawaai dan een rotje maakte)

Mijn vader verkocht het carbid ook aan boerenjongens. Zij wilden met een melkbus gaan ‘schieten’.

Dat was best wel gevaarlijk. Vooral als de deksel vast bleef zitten.

Er werd zelfs beweerd dat de deksel van een melkbus over de Vecht was ‘geschoten’.

Het gaat tegenwoordig gekker, denk ik.