Alweer Netanyahu!


Hij, Netanyahu, mag zich voor de vijfde keer premier van Israël gaan noemen!? Dat is toch echt niet normaal. Ook niet te verklaren!
Het is de vraag of het land en de Palestijnen beter af zouden zijn met de tegenstander Gantz. Misschien heeft de man zich intussen ‘bekeerd’, maar in 2014 had hij nog de militaire leiding van Israël in die vreselijke, bloederige Gaza-oorlog.

Ik ‘zit’ nog met een vraag, want wat gaat er gebeuren als Netanyahu (echt) wordt veroordeeld voor zijn corrupte handelingen?

In de krant las ik ook dat veel Israëli’s zich zorgen maken over de (Israëlische) democratie.
De democratie die Netanyahu hanteert is niet anders dan een ‘schijnvertoning’. Het land gaat dus opnieuw geregeerd worden door een dictator plus een groot stel farizeeërs.

Waarom ik dat laatste beweer? Ik ben niet links, niet rechts en niet van het midden, maar ik wil graag bij de groep horen die vrede wil.
Overigens, rechtvaardigheid hoort er ook bij!

De BDS-beweging

Als wij bijvoorbeeld fruit kopen bij de JUMBO, dan kijken we ook even op de label om te zien ‘welk land’. En als wij iets niet vertrouwen, of het land ligt ver buiten Europa, dan nemen we het product ook niet. Toch zijn wij daarin niet principieel genoeg, zeg ik eerlijk. Bijvoorbeeld: de Italiaanse kiwi’s vinden wij niet te ‘pruimen’, althans de los te verkrijgen kiwi’s. Anders nemen we de Nieuw-Zeelandse. Voor de mineola’s uit Israël kiezen we die uit Californië (VS). (Mineola’s: Ze kosten je een paar ‘duiten’centen, maar dan heb je ook wat!)

Een poos geleden las ik over de BDS-beweging. (Omdat ik dat ‘krantenverhaal’ niet goed meer wist, heb ik gezocht in Wikipedia.)

De BDS-beweging (‘Boycot, Desinvesteringen en Sancties’) is een wereldwijde campagne die oproept tot verzet tegen Israël, met als doel dat land te bewegen om zijn verplichtingen met betrekking tot de mensenrechten van de Palestijnen na te komen.

De BDS-beweging heeft het debat over Israël – Palestina veranderd. Israël ziet de internationale boycotcampagne als een existentiële bedreiging voor Israël als Joodse staat.
(In Nederland wordt dat nota bene als antisemitisch beschouwd door het CIDI. Niet te geloven.)

De Palestijnen zien het als hun laatste redmiddel. In diverse landen brengt het beroering tot in gerechtshoven ten aanzien van de uitleg van BDS en internationale verdragen worden aan de orde gesteld. De democratie van Israël en een één- of tweestatenoplossing wordt ter discussie gesteld. Er zijn zowel voor- als tegenstanders tegen de BDS-maatregelen, waaraan op verschillende manieren uitvoering wordt gegeven.

Misschien heb ik het mis, maar het lijkt mij een effectieve oplossing als vervanging voor ongebreidelde en bloedige aanslagen op onschuldige mensen.

Geen Songfestival in Israël


Deze kop stond in de krant (Dv/hN). Waar gaat het over?

50 Britse artiesten willen NIET dat het Eurovisie Songfestival dit jaar (2019) in Israël wordt gehouden. Zij protesteren met een brief aan de Britse omroep de BBC. Zij willen de situatie in Israël niet negeren en vinden o.m. dat het ‘gastland’ de mensenrechten van Palestijnen op systematische wijze schenden en veroordelen de Israëlische bezetting van Palestijnse gebieden.
Het doet mij bijzonder goed dat de brief mede is ondertekend door Peter Gabriel.

Ook in deze zaak wordt er weer zwak gereageerd. De BBC laat de artiesten weten het niet passend te vinden om de deelname van de oproep aan de deelname van de songfestival inzet te maken van een politieke kwestie!

Dat schiet dus niet op natuurlijk. En dan te bedenken dat de Britten medeschuldig zijn aan de onverkwikkelijke geschiedenis en de huidige toestand in het Midden-Oosten.

Ooit was de intentie misschien goed bedoeld, maar er is in die tijd en later vrijwel direct een grote, afschuwelijke puinhoop gemaakt door de deelnemende partijen.

(Ooit heette het land Palestina leerde ik op school.)

Amerika (de VS) deugt niet


Nog steeds niet. Met mijn moeder – met wie ik overigens heel goed overweg kon – had ik eens verschil van mening over het feit dat de Verenigde Staten geen tweede atoombom op Japan had mogen gooien. Zij wilde geen kwaad woord horen over de Amerikanen (VS), omdat zij ‘onze bevrijders’ waren. Mijn broer reageerde ook zo. Nog steeds, geloof ik. Wat mijn vader toen dacht, weet ik niet.

Aan dat gesprek met mijn moeder moest ik denken toen ik las dat de VS de Palestijnse diplomatieke vertegenwoordiging in Washington heeft gesloten. De zoveelste (onbegrijpelijke) Amerikaanse (straf)maatregel tegen de Palestijnen (in navolging van de Israelische regering?). De VS dreigt zelfs met sancties tegen het Internationaal Strafhof (ICC) in Den Haag. Niet te geloven! Hoe dan wel?

Waarvoor is de VS bang? Omdat het Israël steunt – ook financieel? – bij onbegrijpelijke, afschuwelijke en onbeschofte maatregelen tegen de Palestijnen? Bang dat het Strafhof Amerikaanse oorlogsmisdaden ontdekt en wereldkundig gaat maken?

Tegen het ICC zeg ik dan:
Het onderzoek had al veel eerder gekund/ gemoeten, maar ga a.u.b. alsnog snel aan de gang met een onderzoek. Dat bent u verplicht. En neem dan het huidige gebeuren in o.a. Hongarije, Polen en Roemenië onder de loep, want het deugt daar in elk geval NIET met de democratie.

De EU heeft de Israëlische ambassadeur op het matje geroepen


Nederland moet dat ook doen, maar de verantwoordelijken zijn schijters. Bangeriken.

Wat schiet je ermee op als de krant de woorden van een iemand – in dit geval iemand van D’66 – citeert?
Helemaal niets toch zeker!

De regering, de leden van de Eerste en de Tweede Kamer moeten het lef hebben en er publiekelijk over gaan debatteren, omdat het (zoveelste) schandelijk gedrag van Israël aan de kaak re stellen.

(En in dat debat ook meenemen de kwestie van de door Israël vernielde zaken die van onze belastingcenten aan de Palestijnen zijn gegeven/ aangeschaft!!!)