Wie of wat kun je tegenwoordig nog geloven en vertrouwen?

 


Mijn vrouw zei mij dat ik moet gaan stemmen, maar ik twijfel nog steeds, want ik ben voor meer Europa, en als het dan toch moet: voor een Europees leger.
Maar ook ben ik voor meer zorg, meer onderwijs en meer politie(toezicht). (Dat kost natuurlijk een paar centen, maar dat moet gewoon.
Als je als land wilt meedoen aan de NAVO, dan moet je die vereiste 2% betalen!
En wie de kluit bedondert, moet flink gestraft worden, want of een werkstraf werkelijk helpt, dat weet ik niet, maar ik geloof in elk geval niet in een afschrikkende werking.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar dat wil ik niet, omdat ik mij voel als een roepende in de woestijn!

De wereld lijkt wel gek geworden. Het lijkt steeds erger te worden.

Na de Tweede Wereldoorlog (WO II) dachten mijn ouders werkelijk dat het – na alle ellende in de wereld – wel beter zou gaan, maar van die gedachte waren ze vrij snel genezen.

Wie kiest er in vredesnaam nou voor een Trump, een Poetin, een Assad, een Netanyahu, een Orban, een Erdogan, enz. Allemaal gevaarlijke mensen.

Ik laat mijn vrouw voor mij stemmen, denk ik.

Vrede op aarde

Vrede op aarde?

Is er vrijwel nergens. Ook niet definitief. Dat gaat niet lukken.

Somber?
Nee, gewoon realiteit. En: Het is, zoals het is.

Ach en wee roepen en niets doen, helpt niet.

Godsdienst?
Helpt ook niet. Ja, voor jezelf misschien?

Politiek?

Helpt niet. Een ieder is gewoon voor zichzelf bezig.

Oorlog?
Ook niet. Ja, misschien een poosje daarna, maar dan …

Liefde?
Ook niet.
(Was het maar waar!)

Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Af en toe zie, lees of hoor je een ‘lichtpuntje’, maar daar blijft het dan bij.

PaaseilandMijn conclusie?
De mens(heid) brengt zich op de duur zelf om zeep.

SOMBER!
(Ja, dat is het zeker.)