Een Messerschmitt (kv 98)


Het was, werkelijk waar, een auto. Wel een bijzonder gemotoriseerd ‘karretje’, maar meer een ‘driewieler’ voor twee personen. Het leek wel een beetje op een vliegtuigje, maar dan zonder vleugels en een staart. De kap was van plexiglas en moest worden opengeklapt als je erin wilde stappen. En je moest achterelkaar (gaan) zitten. Er was ook geen, of nauwelijks, ruimte voor bagage, geloof ik. Je mocht blij zijn als de zon niet scheen, want anders werd het binnen smoorheet. Het was ook een lawaaiig ‘ding’ en je rook af en toe zelfs uitlaatgas. Een bijzonder autootje dus, maar dat autootje is nu wel heel veel geld waard! 🙂
–  Waarom ik dit vertel? Het zal 1958 zijn geweest dat de ‘medewerker’ – om ‘knecht’ te zeggen was toen heel normaal – van mijn vader het autootje kocht. Ik mocht een keer met hem meerijden, maar na die keer vond ik het welletjes. Ik vond het helemaal niks!

De Februaristaking (herdenking)


Dit was een publiek protest in 1941 tegen de Jodenvervolging door de Duitse bezetter.

De aanleiding hiervoor waren de razzia’s op het Jonas Daniël Meijerplein in Amsterdam tegen een groep van ruim 400 Joodse mannen.

De staking was een oproep van de illegale Communistische Partij Nederland.

(De Duitsers (moffen) traden keihard op.)

de_dokwerker

En toch is mij de aanleiding van de staking van destijds (nog steeds) niet duidelijk:
Werd er toen gestaakt voor meer loon?
Of was het een samenloop van omstandigheden?

“Verzet was in Nederland een stuk gewoner dan menigeen dacht.”


Daar ben ik het helemaal mee eens.

In mijn jeugd ben ik door mijn ouders behoorlijk anti-Duits opgevoed.
Er deugde niet één Duitser. Althans niet in de ogen van mijn ouders.

Maar: “Tijden veranderen.”
Een cliché? Dat zal wel, maar ik geloof er wel in.

Ik begreep deze reacties van mijn ouders, maar onvoldoende. Ik ben in die oorlog geboren, maar ik heb er niets van gemerkt. In elk geval niets nadelig. Misschien kwam het daardoor?

Niet alle Nederlandse mensen zaten tijdens WO II in het georganiseerd verzet, maar heel veel Nederlanders deden wel aan het verzet tegen de Duitsers mee!

Daarom spraken mij de conclusies (in de Volkskrant van afgelopen weekend) van Marjan SchSchwegman_foto-Bob-Bronshoff (Mobile)wegman, directeur van het NIOD, ook zo aan.
Volgens haar was meedoen aan het verzet tegen de Duitsers voor veel mensen gedurende de oorlogstijd een deel van het gewone leven, en deden zij iets in het verzet!

Dat deden mijn ouders ook. Ook na die verschrikkelijke oorlog.

Iemand die in het kader van de “Arbeitseinsatz” in nazi-Duitsland in de oorlogsindustrie moest werken, en uit dat land was gevlucht, terug naar Nederland, gaven zij onderdak en werk, en na de oorlog gaven zij een zoon van een NSB’er een kans om verder te komen in het leven, nl. werk, kost en inwoning. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

Het waren zaken waarbij zij veel risico liepen, maar toch, zij deden het gewoon.

Inderdaad: in het gewone leven.
En: zelfs met een baby/kleuter (Blogger) in huis.