Ruitentikkertje (kv 80)

Dat spelletje hebben mijn broer en ik maar één keer gespeeld, omdat er geen lol aan was. Niemand reageerde op het getik. Later kregen we te horen: in de ‘voorkamer’ kwam men alleen op de zondag en had de naam ‘zondagse kamer’.
–  In het dorp was het spel een groot succes. Evenals ‘belletje trekken’. Maar waar ik woonde stonden maar weinig ‘burgerwoningen’.

[Zo wordt het spelletje ‘ruitentikkertje’ gespeeld:
Eerst wachten tot het schemerdonker wordt. (De herfst is de beste periode.) Verder: een klosje, zwart naaigaren en een flinke, dunne naald. Het garen door het oog van de naald doen en dan een stevige knoop maken. De naald voorzichtig tussen de stopverf en de glasruit steken. Je goed verstoppen. Af en toe flink aan het draadje trekken. Je hoort de naald tegen het vensterglas tikken. Door het getik denkt men binnen dat er tegen het raam wordt getikt. Er komt iemand naar buiten, of iemand doet het gordijn open en ontdekt dan dat er niemand is.]

Als het lukt, dan is succes verzekerd: grote lol.

0