Toevallig ‘ontdekt’ (78)


Een aantal jaren geleden kwam ik er toevallig achter dat het kunstwerk was verdwenen. Ik was er vrijwel zeker van dat de gemeente D. – laat ik de naam zo afkorten, want het zijn nog steeds beschamende gebeurtenissen – weinig om kunst gaf en zich ook zou afvragen: ‘Wat moet de gemeente met dat beeld?’
–  Het was de bedoeling dat het (gratis gekregen) beeldhouwwerk ‘Groot Paar’ van de Italiaanse beeldhouwer Mario Negri, aangekocht door de Culturele Raad van Overijssel in het kader van de Overijsselse beeldenroute, een mooie, opvallende plek in D. zou krijgen. Over smaak valt niet te twisten, maar de gemeenteraad kon – ook niet na lang vergaderen – niet tot een besluit komen.
Het beeld werd (onopvallend) in de hal van het gemeentehuis gezet.
–  De pers kreeg er lucht van en ging zich ermee bemoeien. Ook de landelijke pers. Er werd zelfs gesproken van het ‘achterlijke dorp’.
–  Voor zover ik weet, is het kunstwerk uiteindelijk in bruikleen gegeven aan het museum ‘de Fundatie’ in Zwolle. Het beeld kwam eerst in een bijgebouw van ‘Het Nijenhuis’, een havezate gelegen tussen Wijhe en Heino, terecht en later in de beeldentuin.
–  Is er nog steeds sprake van een tussenoplossing? Of is intussen iets ‘geregeld’?
–  Binnenkort gaan mijn vrouw en ik weer kijken in de mooie beeldentuin bij het mooi gelegen kasteel ‘Het Nijenhuis’.

0

Voortzetters van een (grote) Nederlandse schilderstraditie


Op 22.02.2018 zijn mijn vrouw en ik naar Museum More geweest. Met de trein vanuit Assen, overgestapt in Zwolle naar Deventer en vlakbij het station daar met de bus naar Gorssel.
–  In Deventer moesten we ongeveer tien minuten op de bus wachten. De zon scheen en er was nauwelijks wind. Opeens hoorde mijn vrouw iemand haar roepen. Het was J-A, onze schoondochter. Later dachten we een aantal keren: Hoe bestaat het!
–  De bus stopte dichtbij het museum. We kwamen in eerste instantie voor de tentoonstelling “De Sirene Blik” met werken van Floris Verster, Jan Mankes (“De meest verstilde schilder.”), Dick Ket (“Net als Verster wist hij tot de ziel van zijn schilderonderwerp door te dringen.”) en Henk Helmantel (“Hij wordt door velen bewonderd, maar ook verguisd of gewoonweg genegeerd.”).
Er waren 120 stillevens, landschappen en portretten van de kunstenaars te zien.
Een schitterende tentoonstelling (nog t/m 13 mei 2018).
Ook de tentoonstelling “Dwars Kijken” hebben we bekeken. Alles was zeer de moeite waard.

–  Daarna zijn we weer met de bus naar Deventer (de Hanzestad, de Koekstad, de Boekenstad en het grote aanbod van bijzondere gebouwen en evenementen) gereisd.
Onlangs heb ik nog een stukje geplaatst over het oudste stenenhuis in Nederland. Omdat we toch in Deventer waren, dachten we: “We slaan een paar treinen over en gaan even de stad in.” Zodoende, en dus ook naar het oude, bijzondere huis, dichtbij de Grote- of Lebuinuskerk. Niet ver van het station.

1+

Edouard Manet in Wuppertal


Het was een vrij lange rit in de bus, maar toch. Voordat je er erg in had, was je in Wuppertal en stopte de bus (dicht)bij het Von der Heydt-Museum. De reis naar het museum was echt de moeite waard. Het was redelijk druk, maar niet vervelend. De drukte lag hoogstwaarschijnlijk aan deze mooie tentoonstelling, en omdat het zondag (4feb2018) was.

De Manet-tentoonstelling was toegankelijk ingericht. Er mochten geen foto’s worden gemaakt. Dat was wel jammer. Bij een aantal werken hing ook werk van zijn tijdgenoten. Ook uit Nederlandse musea. Over Manet zijn weinig bijzonderheden bekend. Ze zijn er vast wel, maar misschien was hij een ‘binnenvetter’? Iemand, die zijn eigen gang ging? Of misschien iemand met ‘verdaipens’, zoals men in Groningen zou zeggen?

De volgende schilderijen vielen mij op:
De renbaan van Longchamp (uit 1867); Het scheepsdek (1860); het stilleven met blauwe bloemen in het midden (de naam van het schilderij en het jaartal ben ik vergeten); het (gevoelige) schilderij met het jongetje (1862); Chez le père Lathuille (1879), en een stilleven met tulpen en een roos (het jaar, waarin het is geschilderd, weet ik ook niet meer; privébezit stond er ook bij).

Na twee uur in het museum vonden wij dat we de Maret-tentoonstelling voldoende hadden bekeken en zijn we de stad ingegaan.

2+

Amerikaans realisme (van 1945 tot 2017)


Op 1 februari 2018 zijn we, mijn vrouw en ik, naar de Kunsthalle Emden – Emden, ook wel ‘het Venetië van het noorden’ genoemd – geweest voor de tentoonstelling ‘The American Dream’. (De tentoonstelling in het Drents Museum in Assen hadden we een paar keer bekeken.)
–  In Kunsthalle Emden is – ook tot en met 27/5/2018 – het gedeelte van de tentoonstelling over de periode tussen 1965 en heden in het Amerikaans realisme te zien. Maar gelukkig ontbreken werken van Amerikaanse kunstenaars, zoals Hopper, Katz, Neel, Porter en (vader en zoon) Wyeth, niet. Het enorme schilderij ‘Snow on Alden Brook’ (243,8 x 243,8 cm) van Welliver sprak ons enorm aan.
–  Deze kunstenaar heeft het doek in één keer geschilderd. Hij is in de linker bovenhoek begonnen en geëindigd in de rechter hoek onder, zonder het geschilderde daarna nog bij te werken. Het is een prachtig, bijzonder mooi schilderij geworden.
–  Toen ik het las moest ik ook denken aan het verhaal van Ben van Voorn. De kunstenaar leeft niet meer, maar woonde op een prachtige plek aan de brink in Yde. Toen wij er eens waren, vertelde hij dat er op zekere dag een kunstenaar uit Japan voor een moeilijk te schilderen project was gekomen. De man had bijna de hele dag op de grond gezeten om na te denken (te mediteren?). Plotseling was hij opgestaan, rolde het grote doek uit op de grond en was – op precies dezelfde manier als wat Welliver ook heeft gedaan – met schilderen begonnen en geëindigd. Van Voorn en andere kunstenaars waren destijds bezig met het realiseren van een film van Maarten Toonder.
–  We zijn daarna ook nog even de (zeehaven)stad ingewandeld. Her en der is nog redelijk veel te zien van de geschiedenis van de stad. Het was fris buiten, maar gelukkig droog. Af en toe scheen zelfs het zonnetje.

oude ingang van de ‘Moderkerk’ (Grote Kerk)

1+

Monumentaal Assen in het Drents Museum


Prachtige plekken zijn in Assen, in de Drentse hoofdstad, geschilderd door diverse kunstenaars. Mijn vrouw en ik hebben ze bekeken.
–  Het café-interieur van Peter Hartwig – al veel vaker gezien in Café Krul in het museum – hangt er ook bij en blijft aansprekend en geweldig mooi.
–  Het museum heeft er een prachtige en bijzondere tentoonstelling van gemaakt. Toch is het jammer dat het mooie schilderijtje van Mark Lisser er wat ‘verloren’ bij hangt. (In één van de zaaltjes was vast wel een beter plekje te vinden zijn geweest.)
De tentoonstelling, MONUMENTAAL ASSEN, is nog te zien t/m 24 juni 2018.
–  Ook hebben mijn vrouw en ik de mooie en bijzondere tekeningen en schilderijen van Hermann Markard, met de titel Figuurstukken, bekeken.
Ze zijn nog te zien tot en met 24 juni 2018.

    

In de tentoonstelling Bilder Bergen (t/m 18 maart 2018) zijn schilderijen van Rosa Loy te zien. Haar bijzondere schilderijen worden bevolkt door vrouwen en dieren. (Desondanks niet mijn smaak.)

1+