Studio Sport (kv 119)


Met de D’s – of de E’s (in elk geval waren het spelertjes van de plaatselijke voetbalclub)? – reden wij, een aantal jeugdleiders en vrijwilligers, met een aantal auto’s naar Bussum – of was het toen al Hilversum? – om een tv-opname van Studio Sport mee te maken.
Joan Haanappel was de presentatrice. Maar we waren niet voor haar gekomen, al was zij natuurlijk wel een knappe verschijning, een sportieve dame, iemand met humor en lol, een dame die wist hoe zij moest presenteren.

Het was een lange rit, heen en terug, maar toch was de uitzending de moeite van het gaan waard geweest. Iedereen dacht er ook zo over: we hadden iets meegemaakt dat niet snel zou worden vergeten.

Dit was wel zo’n beetje alles wat ik mij van die middag en avond weet te herinneren. Er zijn foto’s van, maar ik kan ze niet vinden. 😊

Het goede voorbeeld geven (kv 105)


Het leek mij leuk om de cursus jeugdvoetballeiding te gaan volgen. Dat was het gevolg na het verzoek van de plaatselijke voetbalvereniging om jeugdleider bij die club te willen worden.

De cursus verliep goed. Het examen ook. Maar er kwam nog een bijzonderheid bij. Tijdens de cursus leerde ik ook bierdrinken! Zelfs in militaire dienst heb ik dat niet geleerd, omdat ik er niks aan vond. In het begin smaakte het bier gewoon vies, weet ik nog. Het begon steeds lekkerder te smaken. Het leek veel op de manier toen ik met het roken van sigaretten begon. Met het roken ben ik na die cursus gestopt; niet met het bierdrinken. Sommige biertjes vind ik ontzettend lekker.

Toch is het best wel raar. Je gaat bij de jeugdvoetbal, je drinkt bier en je rookt. Heet dat niet ‘de kat op het spek binden’?

Na negen jaar ben ik met het begeleiden van jeugdige voetballers gestopt. Het drinken van bier doe ik dus nog steeds, maar wel met mate! 😊

Met het A-elftal naar Broekland (kv 103)


In het Sallandse dorp Broekland moest het A-jeugdvoetbalelftal een wedstrijd spelen. Met twee auto’s en een taxi werden wij, de spelers en de begeleider, weggebracht.

De reis, heen en terug, was een belevenis! De taxiauto was van een garagebedrijf. We kenden de chauffeur, want de man was ook de chauffeur van de brandweerauto. Over hem gingen de wildste verhalen. Zo zou hij, toen hij de brandweerauto naar een brand moest rijden, zo hard hebben gereden dat de wagen op twee wielen door een bocht was gegaan.

Na het vertrek reed hij enorm hard. De twee andere auto’s konden nauwelijks volgen. Het ging steeds harder. De man koos de smalle binnenwegen die ons sneller in Broekland zou brengen. Dat beweerde hij tenminste. We waren ruim op tijd bij het voetbalveld. Even later arriveerden de andere auto’s. De weg terug ging al net zo. Als eersten kwamen we over de brug in het dorp. Beide ritten verliepen gelukkig zonder ongelukken, maar het was een gebeurtenis om nooit te vergeten.
Met geen woord werd er later over die rit nog gesproken.

Overigens werd de wedstrijd met dikke cijfers gewonnen. Dat seizoen werd het A-elftal tweede achter het A-elftal van de Zwolsche Boys, het latere PEC. Wij, de leden van het elftal en de clubleiding, vonden het resultaat best knap gedaan, want de Zwolsche Boys kon zeker uit meer dan vijf A-elftallen de spelers kiezen!