Mannes en Dierendag

Vanmiddag is de grote, bruine hond officieel ‘losgelaten’ op het pleintje voor het station in Assen.

Er was behoorlijk veel belangstelling.
Misschien kwam dat ook door Dierendag, want er waren veel nieuwsgierige honden en hondjes.

De hond had al een naam: Mannes. Hij heeft zelfs een ‘peetvader’ gekregen.

Of ik nog een paar bijzonderheden over de hond weet?
Hij stoomt zodra hij kinderstemmen hoort en is van accoyahout gemaakt.
Een duurzame en ongevaarlijke hond dus.

Ongelijk


Als een vervolg op mijn vorige bijdrage waren dit de woorden die mijn echtgenote, in een krant aanwees (tijdens het Preuvenement- gebeuren (2014) in de Gouverneurstuin in Assen): Ongelijk, besmettelijke, Hulpverleners, Parade.
Met deze vier woorden maakte de andere deelneemster in de caravan dit:

“Zijn linker- en rechtervoet waren hartstikke Ongelijk.

  Als kind werd hij gemeden als de pest, want, zo

  fluisterde de hele klas, hij had een besmettelijke ziekte.

  En alle uitleg van maatschappelijke Hulpverleners ten spijt

  Klaas-Hendrik mocht niet met zijn maat 34 (links) en

  47 (rechts) meelopen in de Parade.

  En zijn tuba stond werkeloos te glimmen in de hoek.”

[Ook een mooi vers!]

Democratie


Tijdens het ‘Preuvenement’ in Assen (in 2014) mocht ik een viertal woorden uit een krant aanwijzen, waarna ze werden uitgeknipt. (Mijn vrouw kon ook vier woorden uitzoeken, maar dat later.)

Ik koos de woordjes democratie, maar, stand en betekenisloos. Daarna konden we een poosje op de bank van de caravan gaan zitten om te wachten op het resultaat van de VERS die zij met een oude, draagbare typemachine (Olivetti) maakte.

Dit werd ‘mijn’ vers:

“Ach, het is me toch wat met die eeuwige democratie.

 De een wil dit, de ander wil dat, maar het is allemaal zo gruwelijk vermoeiend.

 De huidige stand van zaken zegt me eigenlijk niet zoveel, maar ja… wie zegt
 dat nou hardop?

 Het lijkt wellicht betekenisloos maar zal ik nog eens wat vertellen?

 Het is wat het is.”

Knap gedaan, niet waar?

“Slordige” bomen


Op de morgen van 2de Pinksterdag hebben we weer een eindje gereden. Op de fiets welteverstaan. Het was prachtig weer.
–   Deze keer reden we een stukje door de omgeving van de hoofdstad van Drenthe en een eindje door de mooie stad, omdat we het nieuwe station wilden gaan zien; ook om een kop koffie te gaan drinken.
–  Toen we door het bijzonder mooie natuurgebied ten oosten van de stad reden, zagen we een aantal dode bomen – een kennis zou zeggen “slordige”  bomen – in het landschap staan. In Taarlo hebben wij een poosje gekeken naar de ooievaar op zijn, of haar, hoge nest. Af en toe zagen we de kop van het jong. Het was een prachtig gezicht.

 

Monumentaal Assen in het Drents Museum


Prachtige plekken zijn in Assen, in de Drentse hoofdstad, geschilderd door diverse kunstenaars. Mijn vrouw en ik hebben ze bekeken.
–  Het café-interieur van Peter Hartwig – al veel vaker gezien in Café Krul in het museum – hangt er ook bij en blijft aansprekend en geweldig mooi.
–  Het museum heeft er een prachtige en bijzondere tentoonstelling van gemaakt. Toch is het jammer dat het mooie schilderijtje van Mark Lisser er wat ‘verloren’ bij hangt. (In één van de zaaltjes was vast wel een beter plekje te vinden zijn geweest.)
De tentoonstelling, MONUMENTAAL ASSEN, is nog te zien t/m 24 juni 2018.
–  Ook hebben mijn vrouw en ik de mooie en bijzondere tekeningen en schilderijen van Hermann Markard, met de titel Figuurstukken, bekeken.
Ze zijn nog te zien tot en met 24 juni 2018.

    

In de tentoonstelling Bilder Bergen (t/m 18 maart 2018) zijn schilderijen van Rosa Loy te zien. Haar bijzondere schilderijen worden bevolkt door vrouwen en dieren. (Desondanks niet mijn smaak.)

Amerikaans Realisme in Assen en Emden


Trump zal zich wel nooit in Assen laten zien, denk ik. Ook de nieuwe ambassadeur van Amerika, Pete (‘Jandoedel’) Kooistra, niet. Ik denk, omdat beiden geen kunstliefhebbers zijn. Maar ik kan het mis hebben.

Gisteren (11 jan. 2018) ben ik voor de tweede keer naar het Drents Museum in Assen geweest voor de expositie ‘The American Dream’. Het was weer indrukwekkend om de verschillende werken en sculpturen te zien. Gelukkig was het niet druk. Mijn vrouw en ik konden de naoorlogse Amerikaans realistische kunst dus rustig bekijken. Het is heel bijzonder hoe de kunstenaars naar zichzelf kijken en hun land, Amerika: Elvis Presley, Vietnam, Irak, Kennedy, de ruimtevaart, het milieu, New York, Marilyn Monroe, het platteland, de strijd tussen blank en zwart, de drugs, de armoede, enz., enz.

Ik ga óók naar de tentoonstelling in Kunsthalle Emden in Duitsland. Mijn vrouw en ik zijn benieuwd wat daar te zien zal zijn.