Busconductrice (kv 100)


Als we een dagje naar Zwolle – meestal voor de tandarts – gingen, dan reisden mijn moeder, broer en ik met de Sallandbus. We hoefden niet ver te lopen, want de bushalte stond vlakbij ons huis.
–  In de trein was een conducteur, maar in de bus een conductrice. Toch ‘verdween’ zij op een bepaald moment uit beeld. ‘Te duur geworden?
–  In de trein zag je later ook een conductrice. Soms kwamen de conducteur en de conductrice tegelijk om de kaartjes te controleren en te knippen.
–  Maar er was meer. Bij de busconductrice moest je een kaartje kopen. Zij kwam ook controleren. Later moest de buschauffeur dat werk erbij doen. Er zijn dus veel leuke en bijzondere dingen verdwenen. Zo hoorde ik dat er af en toe een romance was ontstaan tussen een buschauffeur en een busconductrice. Je zag dan opeens een ander gezicht in de bus.
–  Een romance! Een liefdesband op de werkvloer.

0

Ruziën (kv 99)


Slechts af en toe en vrijwel altijd met dezelfde buurkinderen. Waarom? Misschien omdat we op een andere school zaten? Geen idee eigenlijk. Maar gelukkig gebeurde het zelden. Ik heb altijd een enorme hekel aan ruzie gehad. Ruziënde en ruziezoekende mensen heb ik nooit begrepen.

Ook deze ruzie begon opeens. Zomaar. Wij, mijn broer en ik, stonden aan de ene kant en de twee broertjes met hun twee zusjes aan de andere kant van de ‘Hoevenweg’. De vier stonden op het zanderig gedeelte van het schoolplein en wij in ‘onze tuin’. We zagen op dat moment geen enkel gevaar.
–  Ik kon al ver gooien. Op de grond zag ik een ‘zeilsteentje’. Zo’n steentje, waarmee je lang over het water kon ‘zeilen’. Ik raapte het steentje op en zeilde hem weg. Maar even later: een kreet. M.a.w.: raak. Het viertal rende weg. We hadden ‘gewonnen’. Mijn broer en ik liepen naar binnen.
–  De volgende dag zag ik dat één van de jongens een grote pleister boven zijn rechteroog had. Toen ik hem vroeg waarom dat was, zei hij dat hij een steentje tegen het hoofd had gekregen. Ik schrok behoorlijk. Het had nog veel slechter kunnen aflopen.

[Het gooien met stenen naar iemand heb ik daarna nooit meer gedaan!]

0

Oranjegekte


Nederland doet jammer genoeg dit jaar niet mee aan de WK-voetbal, maar hoeft zich deze keer niet druk te maken over de vraag of het Nederlands elftal wel mee moet doen aan het toernooi in het Rusland van Poetin. Voor het eerst sinds jaren zullen de in oranje uitgedoste fans thuis voor de tv zitten.
–  Toch is het zo dat de oranje-gekte niet is begonnen bij de voetbal, maar in het tijdperk Ard en Keessie. Schenk en Verkerk. Toen hesen de fans zich massaal in het oranje. In Deventer kleurden – volgens Bob Spaak – de tribunes van de kunstijsbaan oranje, omdat de schaatsgekke toeschouwers in het oranje was gehuld. Zelfs was het zo dat in allerijl oranje mutsen uit Noorwegen moesten komen, omdat die in Nederland niet werden gemaakt!
–  In 1974 kwam tijdens het WK-voetbalduel tussen Nederland en Uruguay in Hannover de Oranjekoorts meer op gang. Maar in 1988 is de Oranjegekte een nationaal levensritme geworden.
–  Bijna elk sportevenement, van handbal tot hockey, kent tegenwoordig z’n toeschouwers met oranje shirts, petten, dassen, kazen, en wat dies meer zij.

1+