45. Exposeren in het gemeentehuis; 46. ‘Groot Hoenlo’; 47. Een Simca 1000


Exposeren in het gemeentehuis (45)

Tijdens de expositie van mijn schilderijen in 2008 in de hal van het ‘oude’ gemeentehuis in mijn geboorteplaats had ik een ‘gastenboekje’ en een balpen op een tafeltje gelegd. Mijn vrouw had ‘boekenleggertjes’ gemaakt met mijn gegevens erop en naast het boekje gelegd.
In het boekje was iets geschreven door de dochter van de persoon bij wie ik eens achterop zijn fiets was gesprongen toen een boze boer met een stok in de hand achter mij aan kwam rennen.
Zij was iets ouder dan ik, maar hoeveel weet ik niet. Ze was getrouwd en woonde in het huisje van mijn grootmoeder!
Dit had zij geschreven: “Martien,  Ik heb je werken bekeken. Leuke plaatjes. Leuk dat je je zo ontwikkeld hebt. Niet gedacht (há há). Gewoon deur gaôn.”
Inderdaad, het leven kan raar ‘lopen’.

‘Groot Hoenlo’ (46)

Een zuster van mijn tante woonde een tijd lang op ‘Groot Hoenlo’, een havezate, in de buurt van Olst, een prachtig, oud gebouw in een bosrijke omgeving.
Ook binnen was het bijzonder. Ik herinner mij nog de oprijlaan, het oude bos, de grote, ruime hal, veel hout, houtsnijwerk, de twee indrukwekkende trappen naar de verdieping, waar zij en anderen woonden, de grote, hoge, schemerdonkere woonkamer, het uitzicht, de gracht, de roeiboot, de ‘kelderachtige’ bebouwing beneden in het gebouw, waar het op sommige plaatsen muf rook, en ook het huis ‘Klein Hoenlo’ op het landgoed.
Onlangs fietsten mijn vrouw en ik langs ‘Groot Hoenlo’ en ‘Klein Hoenlo’. Toen kwamen de herinneringen ook weer boven.

Een Simca 1000 (47)

Mijn moeder had niets, maar dan ook helemaal niets met auto’s. Het interesseerde haar gewoon niet. Zij zag geen verschil tussen een Volkswagen en bijvoorbeeld een Mercedes.
Volgens haar was het gewoon een ‘auto’. Niets meer en niets minder. 🙂

Mijn broer en ik dachten dat zij mobieler zou zijn als zij met de auto kon gaan.
Mijn moeder nam weer autorijlessen, slaagde weer voor het rijbewijs. Er werd een ‘handzame en gemakkelijke’ auto voor haar gezocht en gekocht. Een Simca 1000 met een halfautomatische versnelling. Maar zij vond het autorijden gewoon niet leuk. Zij voelde zich onzeker op de weg. Dus ‘verdween’ de auto snel uit beeld.

Het kwam hierop neer: het liefst reisde zij met het openbaar vervoer. Dat vond zij veiliger  en rustiger.
Bus 5’ werd haar ‘sleutelwoord’.