Naar Feike Asma en het Don Kozakkenkoor (nummer 56)


Mijn vader hield o.m. van kerkorgelmuziek en van het ‘Don Kozakkenkoor’. Naar zijn LP van de ‘Mastreechter Staar’ luisterde hij ook graag, maar hij vond het volume van dat koor toch een ‘zwak aftreksel’ van het geluid dat het Don Kozakkenkoor kon produceren.

In de krant had hij gelezen dat het ‘Don Kozakkenkoor’ in de Grote Kerk (de Sint-Michaëlskerk) in Zwolle zou komen zingen.
Wat ik mij herinner, is dat ik met hem, achterop de brommer, naar het optreden ben geweest. Ik vond het zeer indrukwekkend. Dat een relatief klein koor zo’n indrukwekkend geluid kon voortbrengen! Ongelooflijk mooi klonk het daar in de kerk.
Wat mij ook bij is gebleven was de aanwezigheid van de dirigent, Serge Jaroff. Klein, slank. Hij stond zonder zich te bewegen voor het koor met grote, in het zwart geklede mannen. Hij dirigeerde door zijn vingers te bewegen. Misschien bewoog hij ook zijn ogen en hoofd, maar dat heb ik toen niet gezien.

 

Zo ben ik ook een keer met mijn vader – of mijn moeder en broer er bij waren? – naar het orgelconcert van Feike Asma in dezelfde kerk geweest. Het concert dat hij daar ten gehore bracht kwam van het schitterend mooie Schnitger-orgel.

Een gedachte over “Naar Feike Asma en het Don Kozakkenkoor (nummer 56)

  1. Feike Asma was gereformeerd, emotioneel in zijn orgelregistratie door te vaak de tremulant te gebruiken, een bewegend deel dat de lucht in trilling brengt.
    Hoe ik dat weet? In ons dorp Nijega woonde een organist die concerten bezocht in Friesland en een verslag schreef dat de volgende dag in de Leeuwarder Courant stond. Ik ben vaak met hem meegegaan en zodoende heb ik ook vaak Asma horen spelen. Niet alle gereformeerden waren (zijn) emotioneel ingesteld.

Reacties zijn gesloten.