Opmerkelijk? Of is het anders?


  1. Eén op de twintig (1 : 20) aangiften van verkrachting is vals.
  2. Al sinds 2010 is het Zweedse Volvo-concern in Chinese handen.
  3. Erdogan, de Turkse president en de man die mij voor Nazi durft uit te maken, heeft een onderkomen laten bouwen voor zo’n 365.000.000 euro (zo’n 444 miljoen dollar).
  4. Er is zelfs een zgn. ‘Ikea-grafkist’ on-line te bestellen en wordt in een doos met de post bezorgd. De ‘doe-het-zelf-grafkist’ kost 290 euro en is stevig genoeg voor het dragen van een gewicht tot 120 kilo. De doos wordt als compact postpakket van 28 kilo verstuurd.
  5. Bedrijven die in de fout gaan kunnen strafvervolging soms afkopen bij het Openbaar Ministerie. Maar wat wordt er dan afgesproken? Dat is geheim. (Een slechte, geheimzinnige, schimmige zaak.)

Voortzetters van een (grote) Nederlandse schilderstraditie


Op 22.02.2018 zijn mijn vrouw en ik naar Museum More geweest. Met de trein vanuit Assen, overgestapt in Zwolle naar Deventer en vlakbij het station daar met de bus naar Gorssel.
–  In Deventer moesten we ongeveer tien minuten op de bus wachten. De zon scheen en er was nauwelijks wind. Opeens hoorde mijn vrouw iemand haar roepen. Het was J-A, onze schoondochter. Later dachten we een aantal keren: Hoe bestaat het!
–  De bus stopte dichtbij het museum. We kwamen in eerste instantie voor de tentoonstelling “De Sirene Blik” met werken van Floris Verster, Jan Mankes (“De meest verstilde schilder.”), Dick Ket (“Net als Verster wist hij tot de ziel van zijn schilderonderwerp door te dringen.”) en Henk Helmantel (“Hij wordt door velen bewonderd, maar ook verguisd of gewoonweg genegeerd.”).
Er waren 120 stillevens, landschappen en portretten van de kunstenaars te zien.
Een schitterende tentoonstelling (nog t/m 13 mei 2018).
Ook de tentoonstelling “Dwars Kijken” hebben we bekeken. Alles was zeer de moeite waard.

–  Daarna zijn we weer met de bus naar Deventer (de Hanzestad, de Koekstad, de Boekenstad en het grote aanbod van bijzondere gebouwen en evenementen) gereisd.
Onlangs heb ik nog een stukje geplaatst over het oudste stenenhuis in Nederland. Omdat we toch in Deventer waren, dachten we: “We slaan een paar treinen over en gaan even de stad in.” Zodoende, en dus ook naar het oude, bijzondere huis, dichtbij de Grote- of Lebuinuskerk. Niet ver van het station.

Knotse dingen en zaken


  1. Telefoneren onder de douche. (Moet dat echt kunnen? Is dat nodig?)
  2. “Boer zoekt vrouw”. (Een slechte smaak blijft een vereiste voor dit programma.)
  3. “Ellie op patrouille”. (“Het idee achter de show is dat mensen in Nederland een beeld krijgen van het politiewerk in andere landen.” Aldus de AvroTros. Leuk bedacht, maar het gaat die club slechts om de kijkcijfers, niet waar? De Nederlandse politie en de belastingbetaler zullen er vast NIET beter van worden.)
  4. Het onverwachte brons voor de Nederlandse vrouwen bij de shorttrack was heel bijzonder. En het betekende ook een mooi afscheid voor Jorien ter Mors. (Wel is het jammer dat zij een aantal overbodige, Engelse woorden moest zeggen tijdens een interview. Viel mij tegen van haar. Ik hoorde ook andere dingen zeggen. Zoals “fok”? En “fokking”? Waarom? Overbodig! Toch?)
  5. De 73 Britse zetels die door Brexit komen te vervallen zullen worden verdeeld over de landen die aan de Europese Unie meedoen. Dat las ik ergens. (Belachelijk! En ook: Zonde van het geld. Maar misschien wordt het toch nog anders – dus beter – besloten?)

Het Oudste Stenen Huis van Nederland staat in Deventer


Het oudste stenenhuis in Nederland ligt aan de Sandrasteeg in het oude centrum van Deventer
.
Dat wist ik niet. En toch ben ik vaak in Deventer geweest. Maar er is in die stad ook zoveel te zien! In een wandelroutebeschrijving las ik over deze bijzonderheid.
Het oudste huis ga ik zeker een keer bekijken. [Zodra ik weer in Deventer kom. :-)]

Het pand, de Proosdij genaamd, dateert van 1130 en is opgetrokken uit trachiet en tufsteen. Het gesteente is geïmporteerd uit de Eiffel. Dat is in die tijd vast en zeker een kostbare aangelegenheid geweest en voor maar zeer weinigen weggelegd. Het gebouw had een defensieve functie, met muren van meer dan een meter dik.

Pas na 1250 werd baksteen gemaakt, waardoor een stenen huis voor meer mensen bereikbaar werd.

Alles “wit”? (nummer 67)


Met ons vieren gingen we in het najaar en ‘s winters tennissen in een tennishal in Duitsland. Dat beviel ons goed. De overdekte tennisbaan was prima en had een fijne vloer. Op de baan lagen rubberkorreltjes, waarop je kon glijden om de bal nog proberen te raken. Het “gevoel” op de baan leek veel op de gravelbaan.

We reden om beurten met de auto. Op late momenten – als niemand in de hal was – gingen we tennissen. Dat was ook de reden waarom we een sleutel kregen. Na een paar wedstrijdjes ‘gedubbeld’ te hebben, was het tijd om te gaan douchen. De douches waren ook prima. Nog even “ouwehoeren” samen – onder het genot van een lekker Duits biertje, of wat anders – en daarna naar huis.

Bij de grens werd er regelmatig gecontroleerd. Ook die keer. We moesten stoppen. Iemand scheen met een zaklantaarn in onze gezichten en zei:
“Alles “wit”? Goede reis verder.”

Tja, wat dan te antwoorden?