“Snel’’ is/was de naam (nummer 54)


Af en toe hoor en lees ik de naam “Snel” tegenwoordig.

Logisch toch zul je zeggen, want hij is één van de nieuwe staatssecretarissen.
Dat is zo, maar of hij ook familie is?

Van mijn ouders hoorde ik eens, dat zij aan het eind van de oorlog (WO II) het advies kregen van nota bene van een NSB’er om het huis zo snel mogelijk te verlaten. Als reden gaf hij op dat de Duitsers (de Moffen) zich aan het terugtrekken waren en dat ze ook over de verkeersweg, die langs ons huis liep, zouden komen. Dat zou niet lang meer duren volgens hem, omdat ze werden achternagezeten door Canadese en Poolse soldaten. Er kon van alles gaan gebeuren, was ook zijn waarschuwing.

Mijn vader bleef thuis om een oogje in het zeil te houden, maar mijn moeder liep – met mij voorop in de kinderwagen; ik was toen ongeveer anderhalfjaar – naar een boerderij in de buurt waar wij welkom waren. Onderweg er naar toe vloog een jachtvliegtuig laag over. Van het geluid schrok mijn moeder zo erg, dat zij zich languit en pardoes op de kinderwagen liet vallen, met de bedoeling om te ‘beschermen’. (Waarschijnlijk het moederinstinct?)
Hoe lang mijn moeder en ik op die boerderij ‘moesten’ blijven, weet ik niet.
Wel weet ik dat mijn ouders jarenlang contact met de familie Snel hebben gehad.

Naar een ‘kookworkshop’


Een buurman belde aan om te vragen of wij, mijn vrouw en ik, zin hadden om met een aantal andere buren naar een kookworkshop in Rolde te gaan.
Dat idee leek mij eerst niet veel, maar dat kwam vooral omdat ik er geen echte ‘gedachte’ bij had. Maar misschien kwam het ook wel dat ik niet veel met ‘koken’ heb. Al dat gedoe ook! Je wordt tegenwoordig ‘doodgegooid’ met recepten, kookboeken, enz. Zelf ben ik iemand van de ‘gestampte pot’. Altijd al zo geweest.
We hebben ons opgegeven. Ik met het idee: ‘Als het maar leuk en gezellig wordt’. Zaterdagavond zijn wij met veertien personen op stap gegaan, d.w.z. zes personen in twee auto’s; de overigen in een achtpersoonstaxi.

De ontvangst in de kookstudio in Rolde was allerhartelijkst. We kregen een lekker drankje met een paar ‘amuses’ erbij. Daarna werden de ‘kooktaken’ verdeeld over vier groepjes.
Ik heb mij aangesloten bij de ‘gemakkelijkste groep’. 😊
Volgens een papier voor ‘mijn’ groep moesten diverse soorten aardappeltjes worden gewassen, een behoorlijke hoeveelheid witte uitjes worden ‘uitgekleed’, twee grote kalfshazen met behulp van een elektrische snijmachine in ‘handzame’ plakjes worden gesneden (‘linke soep’ trouwens). Tot slot moest het vlees worden ‘gemarineerd’. Voor dat alles had ik mij opgegeven.
De marinade was door een ploeggenote gemaakt. De andere dame in ‘mijn’ groepje moest allerlei soorten wortels schoonmaken, in plakjes snijden en met verschillende vormpjes bewerken. Van een bepaald soort wortel kreeg zij pikzwarte vingers. Met hilariteit in de groep als gevolg.
De door de vier groepjes ‘gefabriceerde’ gerechten lieten zich prima smaken. De wijn erbij ook. Nadat alles op was – het was inmiddels bijna elf uur – kregen we tot besluit een kopje koffie!
Het was een geslaagde avond.