Roken, een biertje drinken


Dat werd heel gewoon gevonden.
Mijn vader rookte destijds ‘Coopvaert’, pijptabak. Pijp dus. Mijn moeder rookte af en toe een (Egyptische) sigaret. Een vreemde geur was er dan in de huiskamer.
Pa nam in de zomer af en toe een biertje. Meestal was het die dag tamelijk warm. Ma dronk soms een glas witte wijn bij een verjaardagsvisite.
In mijn militaire dienstplichtperiode ben ik met het roken van shag begonnen. Waarom weet ik nog steeds niet. Om niet op te vallen?
Toen ik 28 jaar was dronk ik mijn eerste biertje. Ik volgde de voetbalcursus ‘Jeugdleiding’. Iedereen die aan de cursus meedeed, dronk naast een kop koffie ook een ‘tapbiertje‘.
Ik weet nog dat de eerste biertjes ‘vies’ smaakten. Toch ben ik ermee doorgegaan. Nog steeds vraag ik mij af: ‘Hoe raar kun je doen? Wil je ‘jeugdleider’ bij de voetbal worden, ga je ook nog bier drinken!’
Er waren bekenden die jong met het roken waren begonnen. Zo jong, dat je regelmatig hoorde of zij ‘de broekspijpen wel goed hadden dichtgeknoopt’.
Ergens in 1975 ben ik definitief met roken gestopt. Dus geen sigaretten, sigaren of pijp meer.
Dat kwam door een weddenschap met een aantal collega’s. Wij spraken af dat, zodra iemand met roken werd betrapt, hij of zij op een etentje met een drankje moest trakteren. De partners moesten ook mee. Alles opgeteld zou de afspraak behoorlijk wat gaan kosten! De weddenschap werd op papier gezet en alle deelnemers moesten ondertekenen.
Het ging lang goed, maar toch viel een deelnemer door de mand. Tussen de middag ging hij opeens naar de visvijver. Om er zijn boterhammetjes op te eten, zei hij. Dat werd verdacht gevonden. Iemand volgde hem stiekem om te zien wat hij werkelijk deed. Hij werd daar betrapt met het roken van een sigaret. De man zei later dat hij de afspraak niet langer had kunnen volhouden en dat hij daarom elke werkdag tussen de middag naar de visvijver was gegaan om een paar sigaretten te roken.
Zonder te mopperen heeft hij getrakteerd. Met ons allen, inclusief de partners, zijn we naar Groningen (Stad) gegaan en hebben we heerlijk gegeten en gedronken in een Chinees restaurant.
Of de andere deelnemers het niet-roken hebben volgehouden? Weet ik niet.
Ik wel!

Boekpresentatie in Wilhelminaoord


In het Koloniekerkje in Wilhelminaoord kon ik, samen met mijn vrouw, afgelopen zaterdag (28-10-2017) het vieren en beleven van de presentatie van de debuutroman ‘Witter Zwart’ van Johan van den Ende (www.witterzwart.nl) meemaken.
Het was een bijzonder gebeuren en het was er gezellig.

Aan de totstandkoming van de historische oorlogsroman heeft de schrijver zes jaar gewerkt. Dat las ik op de achterkant van het boek. Ik las er ook dat ‘de existentiële bespiegelingen je naar de strot grijpen’.
Ik begreep de ‘hint’: ‘Jullie moeten het boek lezen!

Dat gaan wij zeker doen!

Maarten van Rossem, ‘steenkolenengels’ en Eindhoven


Ook hij ‘hangt’ aan de Nederlandse taal, want dat las ik op de scheurkalender. Hij zegt daarin ook dat hij zich de laatste jaren dat hij aan de universiteit werkte, ergerde aan de verengelsing.
Armzalig gedoe dus. Ik ben het met hem, maar het heeft niks, maar dan ook niets met leeftijd te maken.
Tijdens het bezoek aan de Dutch Design Week in Eindhoven viel het op dat vrijwel alles in het Engels staat/ is/ wordt vermeld. De moeite wordt blijkbaar niet eens genomen – gelukkig waren er uitzonderingen – om de toelichting over iets ook in het Nederlands te doen/ geven. Slecht natuurlijk. En: Jammer ook!

Je ziet de Engelse woorden steeds vaker. Maar waarom? Is je eigen taal niet langer belangrijk ik kan mij niet indenken dat iedereen in Nederland de Engelse taal machtig is.
Ik denk wel dat ik het weet. Het komt door de computer, het internet. Maar moeten we onze eigen taal dan zo maar vergeten? Nee toch zeker!
De expositie in Eindhoven was enorm interessant. Het vervoer tussen de verschillende expositieplaatsen was goed geregeld. Als we geen zin hadden om langer te lopen, dan namen we één van de 45 Volvo’s – reclame! – die er rondreden. Je kon ook kiezen voor de fiets, of de bus. Prima geregeld dus.

We zijn ook nog in het Van Abbemuseum geweest.
Een heel mooi museum met prachtige, moderne kunstwerken.

 

Maar het bijzonder mooie schilderij van Marlene Dumas (zie foto) zagen we nergens hangen. Jammer was dat. Waarschijnlijk voor de zoveelste keer uitgeleend.