Wist je dat… ?


  • Israël is weer begonnen met het (illegaal) bouwen op de westelijke Jordaanoever (‘Westbank’), maar niemand (geen land, geen VN, of wie, of wat dan ook) schijnt zich dat aan te trekken. (Vreemd en onbegrijpelijk.)
  • De VVD is weer in opspraak. De krant stond vol over Loek Hermans. De boosdoener(s) huppelt/ huppelen nog steeds vrolijk rond. (Idem.)
  • Een riem heeft veel ‘vieze’ plekken. (Ook vreemd, maar wel begrijpelijk.)
  • Joe Walsh schreef in 1992 een lied, en maakte de muziek ‘voor een stervende planeet’ (de aarde). Het nummer is te vinden op zijn album (CD) ‘Songs For A Dying Planet’. (Het is geen vrolijk lied, maar wel indrukwekkend.)
    Dit is de tekst (in het Engels; sorry):

“Is anyone out there?

  Does anybody listen or care anymore?

  We are living on a dying planet,

  We’re killing everything that’s alive,

  And anyone who tries to deny it

               Wears a tie.

          And gets paid to lie.

 

  So I wrote these songs for a dying planet,

  I’m sorry but I’m telling the truth,

  And for everybody trying to save it.

  These songs are for you, too.

 

  Is anyone out there?” 

0

‘Is dat uw gebit?’


Eergisteren zat ik in de ruimte van de dagopname van het ziekenhuis. Op dat moment zaten nog twee ’klanten’ in die ruimte. De één moest nog even wachten, wist ik, maar de ander was net terug van een operatie en at een boterhammetje. Zo te zien ‘met smaak’.
– De wachtende vrouw vroeg aan de etende man – ik had al wel gedacht dat zij zich niet stil zou kunnen houden – of hij zijn gebit wel in had gedaan. De man hoorde het blijkbaar niet, want hij pakte zijn gehoorapparaatje van het tafeltje dat voor hem stond. Hij deed het hevig piepende apparaatje in zijn oor en zei dat hij haar vraag niet had gehoord. Zij herhaalde haar vraag, waarop hij kort zei ’Ja.
– Ik zag haar verwonderd en ongelovig kijken, en ook weer naar het gebit in het plastic bakje op het tafeltje. Weer stelde zij de man de vraag, waarop hij zei dat hij haar echt niet begreep. ‘Dan zal dat gebit wel van iemand anders zijn’, zei zij en keek weer in het tijdschrift.

 

0