Levertraan (kv116)


De eerste hap levertraan smaakte ontzettend vies. Zo vies, dat ik het nooit ben vergeten.

Er was een tijd dat ik elke dag een lepel met die rommel moest innemen. “Levertraan is gezond”, zei mijn moeder als ik tegenstribbelden. Dus kreeg ik elke dag een lepel levertraan voor het naar bed gaan. Mijn broer ook.

Wat later zat er een sinaasappelsmaakje bij, geloof ik. Nog wat later kregen mijn broer en ik capsules die gemakkelijk waren door te slikken.

Volgens Wikipedia is levertraan een dierlijke olie, gewonnen uit de lever van kabeljauw, schelvis en andere vissen uit de familie van kabeljauwen. Soms wordt ook de lever van heilbot gebruikt.

Het blijkt een wijdverbreid misverstand te zijn dat levertraan van walvissen afkomstig is. Levertraan is ook niet voor iedereen geschikt, las ik ergens.

Wanneer ik ermee gestopt ben? Geen idee.
Plotseling hoefde het niet meer. Maar waarom?

0

Louis van Gasteren (kv 115)


Van Gasteren was een Nederlandse filmregisseur, filmproducent en beeldend kunstenaar. Een ‘geheimzinnig persoon’ na het lezen van zijn levensgeschiedenis. Iemand die niet alles heeft verteld. Hij overleed in 2016. (Aldus Wikipedia.)

Mijn vrouw en ik waren eens met mijn broer en schoonzus voor een vakantiereis op weg. Naar Praag e.o.. Praag was toen de hoofdstad van (wat toen heette) Tsjechoslowakije. We zouden met een Ilyushin-18 gaan. Maar voordat we konden vertrekken moesten we op (het oude) Schiphol nog een tijdje wachten. Vervelen hoefden we ons niet, want er was genoeg te zien. Zo keken we naar een filmopname van Van Gasteren. Het was interessant, dat wel, alleen herinner ik er mij niet veel meer van. Alleen nog een in het wit geklede dame (een actrice?) die op zijn aanwijzingen vaak moest ‘opkomen’. Opeens kregen we te horen dat we naar het vliegtuig moesten.

Zonder enige bedenking stapte ik aan boord!

0

Bruiloft, trouwdag (kv 114)


Je trouwdag schijnt de mooiste dag in je leven te zijn …

Je kunt een trouwdag net zo duur maken als je zelf wilt. Mijn broer en ik zijn die dag samen eerst naar Hattem gereden, omdat in die plaats een kapper werkte die Nederlands kampioen knippen was geworden. Hij moest ons maar ‘kappen’! Nadat hij ons super had geknipt zijn we in ons hemd in de auto gestapt en teruggereden.

Thuisgekomen kleedde ik mij voorzichtig om en wachtte ik tot het tijd was om de bruid op te halen voor ‘het trouwen in het gemeentehuis’.
‘Mijn baas’ heeft ons getrouwd. Het enige wat ik van zijn speech nog onthouden heb, is zijn opmerking dat ik flink moest studeren. (Ik volgde toen de opleiding GA-I in Zwolle. Hij gaf er ook les. Als hij les gaf, ‘moest’ ik met hem meerijden in zijn auto.)

Na het kerkelijk huwelijk begon het bruiloftsfeest. Eerst kwam de receptie, d.w.z. het gezoen, de handen en handjes schudden, de felicitaties, de cadeaus, de bloemen en kamerplanten (erg veel cyclamen), enz.!

Wel is mij een enorme ergernis bijgebleven. Een collega van toen had ‘het gore lef’ om na afloop van de receptie op onze kosten een diner te bestellen en te gaan nuttigen. Ik heb er nooit met hem over gepraat, maar wie het voorval wil horen, vertel ik het gewoon.

We waren voorgoed bij elkaar. Samenwonen kon tin die tijd niet, mocht niet, deed je dus niet, men zou er toch schande van (willen) spreken (en heus niet alleen door de dorpsgemeenschap).

0